RZEŹBA

Oglądaj to, co się widzi wtedy, 
gdy nic nie widać.

Parafraza wiersza poety Paul’a Valery 
Kasyldy Łabus-Nawrat.

Sztuka Alojzego Nawrata jest od zawsze poszukiwaniem piękna. Przestrzenią, w której artysta podejmuje wysiłek sformułowania swej wizji piękna, jest postać człowieka. Jego rzeźba jest syntezą ekspresji, znaczeń, treści. Jest ryzykiem artystycznych klasyfikacji modela według koncepcji – wizji artysty. Obserwuje modela, obserwuje człowieka, by się go „nauczyć”, by znaleźć subiektywną wizję tego człowieka. Ostatecznie powstaje forma, która jest artystyczną, autorską realizacją ze spotkania z żywym człowiekiem. Sztuka Alojzego Nawrata jest afirmacją życia. Afirmacją wartości, które budują. Jest zaprzeczeniem egoistycznych, prowokacyjnych postaw których pełno we współczesnym świecie. Sztuka jest postawą wobec życia, a zatem jest w jakiejś części odpowiedzialnością od każdego z nas za stan i wyraz tego świata. Sztuka Alojzego Nawrata zajmuje się głównie urodą życia. Niesie pogodę ducha, optymizm, wiarę w wartości zrodzone z prawdy, talentu i zdrowej psychiki, i wyobraźni. Forma jest tu nieustającą troską o finezję artystycznych sformułowań, decyzji. Powierzchnia rzeźby jest pełna urody, pod którą wyczuwane są dyskretne ruchy wypukłości to znowu wklęsłości. Jawi się tu cała symfonia gry światłocieni profilów. Ta uroda powierzchni spina – wiąże w całość całe bogactwo wnętrza rzeźby. Sygnalizuje w sposób wyczuwalny swoją wewnętrzną wartość, szuka kontaktu z wyobraźnią odbiorcy. Sztuka ta jest przeciwieństwem mody na ekspresję wymuszaną, hałas, prowokację. Prace te realizują się najlepiej w przestrzeniach i klimatach delikatnych, wyciszonych, spokojnych. Obiekty jego nie wymuszają zainteresowania sobą. Mają swoją godność i swoje poczucie wartości.

Profesor Jan Kucz, czerwiec 2016